moonloopthard.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
    DK4EBXV
     
     
     
    Hi familie, vrienden, kennissen, medebloggers, -hardlopers en andere geïnteresseerden. Leuk dat je even komt kijken hoe het met me gaat en wat mijn vorderingen en plannen zijn. Laat je ook even een reaktie achter?
     
     
     
    Plannen:
     
     
    Het was vanavond in Diever een klein weblogfeestje. Ronald, de cultuurbarbaren, Hans en z'n vrouw gaven acte de presence op dit gezellige dorpsloopje. De weersberichten waren niet zo veelbelovend en even voor de start begon het dan ook zachtjes te regenen. Prima loopweertje en het koelde lekker af.
     
    Tijdens de 5 km had ik niet echt het gevoel dat het lekker ging en ik was dan ook blij verrast dat de klok op 26.32 stond toen ik finishte. Ruim een minuut sneller dan 2 weken geleden, de 25 komt weer in zicht.
     
    Ronald liep zowaar een pr en werd daarmee 5de, Fred liep ergens in de 22 minuten en Hans en Anita (heb ik dat goed?) liepen een goede 10 km.
     
    Na afloop hebben we nog gezellig zitten nababbelen onder het genot van een kopje koffie/biertje/ijsthee en vertrok eenieder weer tevreden richting (vakantie)huis.
     
    Edit: nu de uitslagen online staan komen we tot de ontdekking dat Ronald derde is geworden! Nu moet hij nog wel een keer terugkomen natuurlijk, in ieder geval om z'n prijs op te halen.
    Lees meer...   (12 reacties)
    Tweede Henk ten Hoor Brinkloop in Diever.
     
    Eerste rondje (1250 mtr) in 6.18. Mooi. Tweede rondje in nagenoeg dezelfde tijd. Ook mooi. Begin derde rondje begint het te rommelen en niet zo'n klein beetje ook. Een sprint richting Dingspilhuus. Gelukkig weet ik daar de weg en pfff wat een opluchting, ik was helemaal alleen. Maar niet voor lang. Ik hoorde nog iemand binnenkomen. Ze had haast. Met veel gesteun en gekreun verloste ze zichzelf van de, zo te horen, dunne darminhoud. Ondertussen hield ik in want ze hoefde mij niet zo tekeer horen gaan.
     
    Met een zucht van verlichting verliet ze de ruimte en kon ik mijn gang gaan. Wat een opluchting!
     
    Volgende week weer een nieuwe kans.
     
     
     
    Lees meer...   (18 reacties)
    Vanavond was er weer de eerste van een serie Brinklopen in Diever en ik heb het plan opgevat om iedere week te gaan om te kijken of ik nog wat progressie kan boeken. Moet niet zo moeilijk zijn lijkt me, maar de kop is er in ieder geval af.
    Maar liefst 135 deelnemers verschenen er aan de start, erg veel voor de eerste keer. Voorgaande jaren begon met met een mannetje/vrouwtje of 70 en gaandeweg de maanden juli en augustus liep het aantal deelnemers op. Waarschijnlijk vond men dat het prachtig loopweer was, de warmte is uit de lucht en we hebben vanmiddag een heerlijk verkoelend buitje gehad.
     
    5 of 10 Km kon er gelopen worden en ik ging voor de 5. Gezien al het gedoe van de laatste tijd leek me dat een mooi uitgangspunt om te kijken hoe het er voor stond. Helemaal geen hoge verwachtingen, als ik maar onder dat half uur bleef. En dat is gelukt. In 27 min en 44 seconden kwam ik over de finish en daar ben ik gezien de omstandigheden best wel heel erg blij mee. Heb rustig aan gedaan want het is natuurlijk wel de bedoeling dat het iedere week iets sneller gaat.
     
    Dit geeft de burger moed. De schouders eronder en doorbijten, het is gedaan met het gelummel.
    Lees meer...   (13 reacties)
    Onze tocht naar Chiny begon met een tegenvaller. Toen Gert en Rik hun spullen in de auto hadden geladen en we weg wilden rijden, weigerde mijn auto dienst. Raar, ik had immers al een uur probleemloos gereden en ineens deed ie het niet meer. Doet ie anders nooit!
    Gelukkig was Rik in het bezit van startkabels en nadat we even de neuzen tegen elkaar hadden gezet konden we onze tocht hervatten. Op naar de Ardennen!
     
    De reis ging voorspoedig. Had ik niet verwacht want de vakantie-uittocht was ook op gang gekomen maar dat viel eigenlijk reuze mee. Eenmaal in Chiny was het zoeken naar het 'festivalterrein' maar zonder resultaat. Nergens iets te bekennen wat ook maar enigszins met hardlopen te maken heeft en navraag leverde ook helemaal niets op. Toen maar een stuk terug gereden en precies daar waar Gert ons vertelde dat hij er al eens geweest was hadden we dus het bordje van de trail gemist. Eenmaal op het terrein konden we de auto makkelijk kwijt en hebben we de boel een beetje verkend. Het was een plek echt helemaal in de middle of nowhere waar men een bierwagen neer had gezet en een paar tenten. Wel een hele leuke plek overigens en we konden daar ook gewoon onze tent neerzetten.
     
    Na het ophalen van de startnummers bekeken we de routekaart en toen besloot ik in ieder geval op de 26 km te starten en daar de helft van te lopen. De route liep nl in een soort 8 en ik kon mooi de helft afsteken.
    We waren redelijk vroeg, de start zou om 16 uur zijn maar om 14 uur konden we mooi de 50 km-lopers zien starten. Dappere mannen en vrouwen, want de temperatuur loog er niet om.
    Om 16 uur waren wij dan eindelijk aan de beurt en vol goede moed begonnen Gert en ik aan onze tocht. De eerste km's waren nog vrij makkelijk. Het was dan ook niet modderig en de hoogteverschillen waren nog goed te doen. Echte klimmetjes zater er niet in. BIj 4 km heb ik wat ingehouden en is Gert (overigens tegen alle verwachting in) verder gegaan voor zijn 26 km. Ik ben nog een paar km verdergelopen omdat toen de trail pas echt begon met laveren tussen de badgasten, trappetjes, steile afdalinkjes etc.
     
    Rond het 7 km punt ben ik omgedraaid en dezelfde route weer teruggelopen omdat het me niet helemaal duidelijk was hoe ik anders moest lopen. Op zich was het prima aangegeven met pijlen van geel zand op de paden en kalk op het asfalt maar het leek me verstandiger om gewoon terug te lopen. Dus weer langs die badgasten die raar opkeken en alleen het bos in. Ik had me echter wel gerealiseerd dat de eerste km's vooral naar beneden gingen en ik dus nu moest klimmen maar ach...ik had de tijd aan mezelf en het zou nog wel even duren voor Rik over de finish kwam dus ik had geen haast. Het was weer enorm genieten daar in het bos, helemaal in mijn eentje, in alle rust. Helemaal mijn ding.
     
    Rik volbracht zijn eerste trail in een hele nette 2 uur en 20 minuten en zat daarmee bij de eerste tien. Helaas is er nergens een klassement te vinden. Gert liet nog even op zich wachten en toen het ons een beetje te lang duurde ben ik tegen de richting in gaan lopen. Ver hoefde ik echter niet want op 200 meter voor de finish zag ik hem aankomen. Breed lachend met een klein beetje pijn maar hij had het toch maar even gedaan. En dat met zo weinig training. Petje af.
     
    Bij het ophalen van het startnummer hadden we een briefje gekregen. Omdat het in het frans was begrepen we er niet zo veel van maar er stond iets met warme douche en route. Maar hoe en waar die warme douche te vinden was, daar zijn we niet achter gekomen. Niet in de buurt in ieder geval. Gert en Rik hadden vlak voor de finish een mooi beekje gezien waar al wat mensen aan het badderen waren en dat vond ik eigenlijk ook wel prima. Maar eerst moest de tent opgezet worden.
     
    En ha, ik had van een collega een supertent gekregen. Lekker groot, makkelijk op te zetten.....kwam goed uit want Rik had geen tent en Gert blijkt nogal te woelen in z'n slaap dus het was niet heel erg moeilijk om Rik mijn tent in te lokken. Wat een luxe, een eigen toyboy! Kijk, ik loop zo'n beetje tegen de veertig en dan krijg je dat soort dingen hè.  Nee, even zonder gekheid: de tent was zo luxe, er zaten twee 'slaapcabines' in, ik hoefde dus niet bang te zijn dat ik 's nachts ineens de vingers van Rik in m'n oor zou voelen. (bij wijze van....).
     
    Gebadderd hadden we nog steeds niet maar het eten roken we al wel. Een heel varken lag ons smachtend aan te kijken, of keken wij nou kwijlend naar hem? Met een bord vol namen we plaats aan één van de lange tafels en ik moet zeggen, voor back to basic was het een prima maaltijd. En daarna was het baddertijd, een hele belevenis maar wel erg leuk!
     
    Eenmaal heerlijk opgefrist hebben we ons in het feestgedruis gestort. Inmiddels was er ook een band aanwezig en de bierkraan stond open. Het was gezellig en men is nog tot in de late uurtjes doorgegaan maar daar hebben wij weinig van gemerkt. De nodige biertjes deden hun werk en na nog even met Rik 19-letter-Lingo  te hebben gespeeld ben ik als een blok in slaap gevallen.
     
    De volgende ochtend brachten de krentenbollen van Gert, de Sultana's van Rik en het restant aan fruit van mij uitkomst want een ontbijt was er niet. We zaten immers in de middle of nowhere, weet je nog.
    Om 10 uur is Rik weer gestart voor de 7 km en Gert en ik zouden dezelfde route gaan wandelen, maar we waren als snel weer terug. Gert had behoorlijk last van spierpijn en de kleinste afdaling leverde al hilarische taferelen op. We hebben even moeten wachten op Rik en begonnen ons zo langzaamaan al een beetje ongerust te maken want er finishten al lopers die hij normaal gesproken met twee vingers in de neus voorbij zou gaan maar al wat er kwam, geen Rik. Later bleek dat hij de weg een beetje kwijt was geraakt en een paar km te ver had gelopen. We hebben hem dan ook helaas niet zien finishen.
    Anticampeerder Rik moest na deze inspanning natuurlijk weer even beekbadderen maar dat kon hij prima alleen af. Voor de foto's hoefden we niet mee toch?
     
    En zo kwam er weer een einde aan dit enorm leuke weekend. Aan het eind van de middag was ik weer thuis met maar één gedachte: zo snel mogelijk weer zorgen dat ik mijn duurvermogen terug krijg want dit soort trails zijn veel te leuk om niet te doen. De omgeving, de sfeer, het evenement, de mensen.....alles klopt gewoon. Niemand die ligt te mekkeren dat er geen douche is, of dat de start 5 minuten later is of dat er te weinig verzorgingsposten zijn. Dit zijn mensen die houden van de natuur en niet verwend zijn. En ik voel me daar prima thuis.
    Lees meer...   (19 reacties)
    Prettig gezelschap (inclusief een toyboy!), wildkamperen, lekker lopen, lekker eten, veel bier, leuke muziek en wassen in een wonderschoon riviertje (bij gebrek aan een douche of stromend water) waren de ingrediënten voor een erg leuk weekendje in Chiny. Morgen meer + enkele foto's.
    Lees meer...   (7 reacties)
    Sinds Bouillon ging het niet meer. De motivatie was erg ver te zoeken en de benen wilden wel af en toe in dribbelpas maar meer zat er echt niet in de afgelopen tijd. Dit heeft ook met een lichamelijk mankementje te maken waar ik nog steeds mee kamp en het duurt nog wel even voor dat allemaal weer in het gareel is.
     
    Maar het weekend La Roche was geboekt en stond natuurlijk al heel lang op de agenda. Robert en ik waren wel toe aan een gezellig weekend en ik had me heilig voorgenomen NIET de halve marathon te gaan lopen, maar dat wist nog niemand.
     
    Dit jaar zou het hele loop- en drinkfestijn op zaterdag plaatsvinden en dus vertrokken we vrijdagochtend richting La Roche. Een groep van 13 personen, 9 lopers en 4 supporters (of partners, 't is maar hoe je het wilt noemen). Ergens halverwege de middag kwamen we aan in ons hotel waar we het derde jaar op rij heerlijk in de watten gelegd zouden worden door Geert en Elke en toen bleek ook weblogger Rudolf zijn kamp opgeslagen te hebben in hetzelfde hotel. Natuurlijk ging het tijdens de eerste kop koffie al snel over hardlopen en hoe iedereen er voor stond. En toen sloeg bij mij de twijfel toe, zal ik wel, zal ik niet. Het was een kansloze missie maar niet geschoten is altijd mis dacht ik op dat moment.
     
    Dus toch op zaterdagochtend maar ingeschreven voor de halve en de rest van de dag heerlijk relaxed doorgebracht. De start was immers pas om 16 uur dus we hadden tijd genoeg om ook nog even het oorlogsmuseum te bezoeken. Indrukwekkend en zeker een aanrader voor als je ooit eens in La Roche komt.
     
    In de uren voor de start begonnen de debutanten Peter en Ben wat zenuwachtig te worden en ook oudgediende Henk begon wat nerveuze trekjes te vertonen. Jan, die had beloofd met me mee te lopen, en ik waren echter zeer ontspannen want ach....wat hadden we te verliezen. Jan had de afgelopen periode ook andere bezigheden en van trainen kwam bij hem ook weinig terecht dus iedere km die we zouden lopen was er één.
     
    De start, de groene golf zijn wij.
     
    Als een 'groene golf' (we hadden allemaal een mooi shirt van Henk gekregen) begaven we ons richting de start en rond 16 uur vertrokken we voor de halve marathon. Reeds na 1 km tijdens de eerste klim besefte ik dat het ECHT een kansloze missie ging worden want mijn benen wilden gewoon echt niet. Het voelde allemaal zo ontzettend zwaar het het huilen stond me nader dan het lachen. Onderaan de tweede (tevens hoogste) klim wenst ik Jan succes en draaide me om om terug te gaan. Maar................ik had geen rekening gehouden met Jan's vastberadenheid en hij greep me bij m'n hand en stampte de berg op met mij als onwillige prooi achter zich aan. Ik heb gevloekt, gescholden en gejammerd maar Jan had geen greintje medelijden en was niet van plan alleen die finish over te gaan dus hij bleef me maar moed inpraten. Om een heel lang en ongezellig verhaal heel kort te houden: tot 12 km ging het verschrikkelijk en toen ging op de één of andere manier de knop om en hebben we toch nog een aantal gezellig km's gehad en wat ik niet voor mogelijk had gehouden: we hebben samen de halve marathon uitgelopen in een tijd van 2.34.38 en dat is maar drie minuten langzamer dan mijn debuut, drie jaar geleden!!!! Maar oooh, wat voelden mijn benen vervelend en wat had ik het zo niet naar m'n zin gehad.
     
    De eerste klim.
     
    En voor de zoveelste keer omhoog.
     
    Eenmaal in het hotel heb ik mijn ongerief uitgesproken tegen Ben (onze trainer) en hij adviseerde me om de komende twee weken helemaal niets te doen en dan weer een plan te gaan maken. Wel is het dan zaak om weer rustig te beginnen en vooral niet al te grote plannen te maken. Ik moet eerst weer eens de motivatie terug zien te vinden.
     
    In het hotel bleef het nog lang gezellig gisteravond en vanmiddag waren we net te laat in Ruinen om onze oudste te zien finishen tijdens de Ruiner Dorpsloop. Ze liep een prachtige 800 meter in 3.55 en dat leverde haar een dertiende plek op. Een tijd die ik echt niet had verwacht en ik ben dan ook apetrots op haar.
     
    Tijden La Roche:
     
    Debutant Peter: 1.46.26
    Debutant en trainer Ben: 1.48.07
    Fotograaf Rudy: 1.55.30
    Opperhoofd Henk: 1.57.09
    'Vorig jaar marathon maar dat nooit weer' Jan Willem: 1.59.54
    Superwoman Else: 2.03 nog wat, ze staat niet in de uitslagenlijst
    Frusti Marcel (want vrouwlief Else was sneller): 2.04.03
    En last but not least: Jan Ratelband en uw verslaggever: 2.34.38
    Lees meer...   (27 reacties)
    Morgen het verslag, wel alvast een aktiefoto:
     
     
    Tja, ik wacht eigenlijk op de uitslagen want ik zou het fijn vinden om de juiste afstand te kunnen vermelden maar helaas....uitslagen nog niet bekend.
     
    De Simone FM Uurs Estafette dus. Vorige week werd ik door Femmieke gevraagd of ik een lege plek in hun team op wilde vullen en omdat onze baantraining voor de estafette moest wijken kon ik dat natuurlijk best 'even' doen. Samen met Manuele en Marga vormden we het team de 3-fmmmtjes. Goed gevonden die naam maar stel dat ik bijv Sandra had geheten, had ik dan ook nog mee mogen doen?
     
    Met 30 teams aan de start en de nodige supporters was het een drukte van belang op de baan. Om kwart over 8 klonk het startschot en meteen was het niveauverschil duidelijk. Er zaten supersnelle teams bij, later daarover meer.
    Femmieke was onze eerste loopster en toen zij haar eerste rondje gelopen had kon ik van start. Meteen veel te snel want reeds na de eerste 400 meter, die in 1.22 ging, stond ik te shaken op m'n benen!  En ik was niet de enige want Manuela die na mij moest ging ook een beetje te snel van start. Met die 400 mtrs is het natuurlijk ook geen kwestie van opbouwen en warmlopen, je moet gewoon iedere keer zo snel mogelijk.
     
    Vooraf had ik bedacht dat ik alle rondetijden wel kon klokken maar daar had ik helemaal geen tijd voor. Het was rennen, drinken, even een babbeltje maken en weer opstellen bij de start. Mijn eigen rondetijden heb ik een paar keer geklokt en ik zat steeds tussen de 1.28 en 1.33. Mooie tijden dacht ik zo.
     
    Uiteindelijk zijn we twintigste geworden met een afstand die rond de 14-15 km zou liggen. De winnaars bij de heren liepen op een paar meter na 22 km (ze zagen er niet alleen snel uit maar waren ook erg snel) en het winnende damesteam liep bijna 18 km.
     
    Dit was de eerste keer dat ik een uursestafette liep en ik moet eerlijk bekennen dat het me niet meeviel. Maar het was heel erg leuk om eens te doen.
     
    Meer foto's zijn hier te vinden. Met dank aan Richard Kleine
    Lees meer...   (16 reacties)

    Voor het lopen van de Trail du La Bouillonnante moet je lef hebben, niet bang zijn om onderuit te gaan, pijn kunnen lijden maar ook moet je oog hebben voor al het mooie om je heen.

    Wij waren al een dag eerder richting de Ardennen vertrokken, voor een overnachting bij particulieren in Transinne. Daar werden we heerlijk in de watten gelegd door de vrouwen des huizes en ik voelde me bijna bezwaard om het ontbijt voor de volgende ochtend al om 7 uur op te laten dienen. Ik wilde nl. graag om half 9 in Bouillon zijn voor het ophalen van het startnummer.

    Vooraf in de tent nog even gesproken met Martine en Ingrid en kennis gemaakt met zuiderburen Ruth en Julie, die net als ik geheel onvoorbereid van start gingen. We waren alledrie dan ook flink zenuwachtig en hadden geen idee wat ons te wachten stond.

    Rond kwart over 9 werden we vriendelijk verzocht om richting de binnenplaats van de burcht te gaan waar de briefing plaats zou vinden. Nu ging dat in het Frans en ik verstond er dan ook helemaal niets van maar het kwam er op neer dat er veel modder zou zijn en dat voorzichtigheid geboden was. Het is maar goed dat ik de rest niet heb verstaan.

    Even na half 10 klonk het startschot en kwam de menigte langzaam in beweging. De eerste 2 km waren vlak, we gingen iets naar beneden maar toen kwam de eerste echte klim. Mannetje voor mannetje, af en toe een vrouwtje er tussendoor maar we waren zeer sterk in de minderheid. Ik moest even wachten maar kon uiteindelijk toch naar boven en daarna volgende natuurlijk de afdaling. Nu was dit nog maar het begin en dat ging redelijk soepel maar ik wist toen nog niet wat me allemaal te wachten stond.

    De hele route was geen moment vlak en erg veel hardlopen was er dan ook niet bij. De klimmen werden steeds moeilijker en het afdalen steeds gevaarlijker. Na 12 km was er eindelijk een verzorgingspost en ik had ook echt wat maagvulling nodig. Was toen 2 uur onderweg en ondanks het advies van Majet Spoelder (zie blog vorige week) had ik geen eten meegenomen, stom stom! Robert en de meiden stonden bij de betreffende verzorgingspost en mijn o zo meelevende echtgenoot wist me te vertellen dat ik niet zo heel ver verwijderd was van de moeilijkste klim en de gevaarlijkste afdaling.

    Vol goede moed ging ik verder, tot nu toe was het allemaal goed te doen maar daar kwam snel verandering in. ‘De klim’ was echt afzien en het afdalen leek in het niets meer op wandelen maar meer op billenschuiven. Modder, glijpartijen, valpartijen……alles heb ik in de tweede helft meegemaakt. Menig boom heb ik omhelst om mijn val te breken (oh wat was ik ze dankbaar) en éénmaal gingen de benen met me op de loop waardoor ik me uit nood express heb laten vallen. Van top tot teen onder de modder en schrammen liep ik verder richting de laatste verzorgingspost. Vanaf daar heb ik een stukje opgelopen met een franse mevrouw die een heel klein beetje Nederlands sprak. Veel gespreksstof hadden we niet maar we gingen een asfaltweg naar beneden en konden mooi tempo maken. Dachten we…………… Het feit dat we op een asfaltweg liepen was natuurlijk al niet goed en na 2 km dalen kwamen we er dan ook achter dat we fout zaten. Shit………of ‘merde’ zoals mijn maatje voor dat moment het noemde.

    Dan maar weer omhoog en kijken waar we het bordje hadden gemist. Onderweg kwamen we het niet tegen en uiteindelijk kwamen we weer bij de verzorgingspost uit. Van daaruit is er iemand van de organisatie meegelopen en heeft ons de juiste afdaling gewezen, wij hadden het tot 2 maal toe gemist, we waren toen ws al erg moe.

    We ploeterden verder en werden steeds vermoeider. Het afdalen ging ook steeds moeilijker want de concentratie was ver te zoeken. Bij een trail is het geen kwestie van verstand op nul en blik op oneindig want het gevaar loert ieder moment.

    Ik heb onderweg veel aan Martine en Ingrid gedacht en hoopte dat ze bij de splitsing toch voor de 24 km hadden gekozen. 50 Km is echt gekkenwerk op zo’n parcours. Ik heb ze later niet meer gesproken maar de bikkels hebben het gewoon gedaan hè!

    Na 5 uur lopen, klimmen, vallen en weer opstaan, kreeg ik eindelijk het kasteel in het vizier. Nog een bruggetje over, de weg oversteken en de kiezen op elkaar voor de laatste beklimming: de trap richting de finish. Mijn meiden stonden halverwege en Robert stond bovenaan luidkeels te roepen dat ik nog even een sprintje moest trekken. Toen ontsnapte de eerste vloek want godgloeiende wat was ik kapot. Moe, pijn, vreselijk hongerig, maar ik had het gehaald. En wat had ik ondanks het afzien, GENOTEN!
     
    Volgend jaar absuluut weer, met een betere voorbereiding en minstens een uur sneller!
      
    Meer mooie verhalen bij Martine, Julie en Ruth.
     
    De foto's staan hier en een kort filmpje kun je hier vinden.

    Lees meer...   (31 reacties)
    Bij La Bouillonnante heb je niets te zoeken als je: zwakke enkels en/of -maag hebt, je hoogtevrees hebt, bang bent om te vallen, moe wordt van een viaductje, niet iets met bomen hebt (uitleg komt later) en niet van de natuur kunt genieten.
     
    Ik heb in ieder geval 5 uur en 6 minuten genoten (oeps, 6 minuten voorbij de limiet!) en ik ben absoluut niet ongeschonden uit de strijd gekomen. Morgenavond het hele verslag inclusief foto's en misschien zelfs nog een kort filmpje. Ik ga nu slapen!
    Lees meer...   (15 reacties)
    Wilde ik gisteren nog mijn hardloopschoenen met een ferme zwaai in de kliko gooien, vandaag denk ik er al anders over.
     
    De Cascaderun ging niet zoals ik wilde. De eerste km's gingen netjes in 5.10 min/km maar bij km 3 voelde het alsof m'n kop zou ontploffen en kakte ik volledig in. De reden is bekend, het was ook een kansloze missie maar af en toe geloof ik nog in wonderen. Helaas voor mij bestaan die niet.
     
    Na afloop trof ik een dorpsgenote die vorig jaar nog zesde was bij de dames en dit jaar maar liefst 10 minuten (!!) langzamer was (en een paar seconden sneller was dan mij). Samen hebben we in het bijzijn van onze echtgenoten staan mokken op de parkeerplaats en uitte ik mijn twijfels over aankomend weekend. La Bouillonante, weet je wel?
     
    Ik heb geen idee wat me te wachten staat. De kilometers (24) zou geen probleem moeten zijn, maar de rest.....? Echt goed voorbereid ben ik niet en ik vraag me dan ook af of ik er verstandig aan doe om te starten. Jannet, Martine...................HELP!!! We gaan sowieso, de kinderen willen ook graag eens naar het buitenland, maar of ik zelf ga lopen weet ik nog niet. De tijdslimiet is overigens ruim met 5 uur maar dat geeft m.i. ook wel de zwaarte van het parcours aan.
     
    De kliko is vooralsnog schoenloos.
     
     
     
     
    Lees meer...   (30 reacties)
    Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl