moonloopthard.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
    DK4EBXV
     
     
     
    Hi familie, vrienden, kennissen, medebloggers, -hardlopers en andere geïnteresseerden. Leuk dat je even komt kijken hoe het met me gaat en wat mijn vorderingen en plannen zijn. Laat je ook even een reaktie achter?
     
     
     
    Plannen:
     
     
    Het was eigenlijk de bedoeling dat het een stille dood zou sterven, mijn blog. Gewoon niet meer posten, klaar, punt.
    Maar......na een voorleesmiddag door schrijvende lopers, (of lopende schrijvers, hoe je ze ook maar wilt noemen) en daar columnist Erwin van Diemen aangehoord te hebben, was ik van mening dat ik toch een final post moest schrijven.
     
    Want van Diemen zei precies dat wat ik al tijden dacht en waar ik ook wel eens over geschreven heb. Vreemd volk die bloggers. Schrijven hele stukken over hoe gezellig en leuk het allemaal wel niet was, foto zus, fotootje zo, hangen altijd bij elkaar om de nek, prestaties worden 'en passant' even genoemd maar zijn soms dusdanig onbelangrijk dat ze ergens in de laatste alinea weggemoffeld worden en de reacties op de diverse blogs zijn van een hoog veren tussen de billen gehalte. En dat laatste is op zich natuurlijk helemaal niet erg maar als ik 2 uur over een halve marathon doe en men zegt dat ik het zo onwijs goed gedaan heb, moet ik dat dan serieus nemen of hoe serieus neemt men mij dan? Komaan zeg, ik kan beter, veel beter maar ik had zo graag eens wat opbouwende kritiek gehad. Ondanks diverse verzoekjes (staan in het archief) blijven die toch achterwege.
     
    En nou moeten jullie niet meteen op je achterste benen gaan staan hè. Door het bloggen heb ik toch heel veel erg leuke en minder leuke mensen leren kennen en jullie zijn me dierbaar geworden. Ik blijf uiteraard jullie blogs lezen (althans, dat probeer ik want ook bij mij zitten er helaas maar 24 uur in een dag) en ik wil ook af en toe best met jullie op de foto (tegen een geringe vergoeding) maar nu Erwin van Diemen niet door die 12 aanwezige bloggers is gelyncht kan ik me ook wel als een olifant in een porceleinkast gedragen.
     
    Enne.....dit is dan wel mijn laatste blog en ik maak me voorzichtig los van de sekte maar kom jullie vast nog wel eens ergens tegen.
     
     
    (en nu niet allemaal van die tranentrekkende reacties gaan plaatsen!)
    Lees meer...   (39 reacties)
    Zaterdag 31 oktober organiseren Koen en Corné een weblogloop in en rondom Nijmegen. Lees alles over deze trimloop hier.
     
    En bestaat er ook animo voor een weblogweekend? Ik heb een mooie locatie in gedachten en dan kunnen jullie ook eindelijk eens naar het hoge noorden komen  Als er animo voor is wil ik best de organisatie op me nemen. Het hoeft natuurlijk niet op korte termijn, ik zat zelf aan maart 2010 te denken, of is dat te ver weg??
     
    Lees meer...   (15 reacties)
    Ze is weer thuis. Na een beetje een rare dag gisteren ('s ochtends ontslagen uit het zh en s'middags weer terug) mocht ze gelukkig afgelopen nacht weer thuis slapen.
     
    Het is en blijft een rare aandoening. Iedere aanval is anders, qua duur, qua intensiteit en qua bijverschijnselen maar toch is er een rode draad, het braken. Inmiddels heb ik contact met 2 andere gezinnen die met cyclisch braken te maken hebben en samen proberen we een lotgenotensite op te zetten.
    Met de rest van ons gezin gaat het goed. We hebben ons er bij neergelegd dat de situatie is zoals 't ie is en tussen de aanvallen door leven we ons leven en proberen er niet zoveel bij stil te staan. En deze instelling geeft ons rust, veel rust.
     
    En nu wil ik onze situatie niet bagatalliseren maar er zijn veel ergere dingen. Zo miste ik al een tijdje een trouwe bezoeker van deze weblog. Egbert liet zeer regelmatig een reactie achter en ik kwam hem vaak tegen bij regionale loopjes.
    Ik wist dat hij met wat blessures kampte maar de reden van zijn virtuele afwezigheid is vele malen erger: er werd bij hem een hersentumor aangetroffen en Egbert en zijn vrouw gaan momenteel door een zeer, zeer moeilijke periode. Egbert, ik denk dat je dit wel leest en wil je dan ook hier even ontzettend veel sterkte en kracht toewensen.
     
    En na al dit leed is er ook nog heel blij nieuws: een paar dagen later dan gepland want ik wist natuurlijk wel dat ik hier even melding van moest maken ik heb nl alle vertrouwen in mijn buufje, maar Claudia did it again!! De derde marathonoverwinning in 10 weken tijd!
     
    ONGELOFELIJK!
     
    Claudia, focus je volgend jaar op New York. Gewoon niet aan wedstrijden meedoen en helemaal gaan voor die ene. Dan kunnen we zeggen:
     
    PAULA....EAT YOUR HEART OUT!!!! CLAU IS WOW!!
     
    Lees meer...   (8 reacties)
    Voor mijn Engelse avontuur moet ik natuurlijk wel nieuwe schoenen hebben want een trail lopen op Asics GT2130 gaat volgens mij niet.
    En die nieuwe schoenen moesten besteld worden maar zoals altijd was de service bij Run2Day perfect en binnen een paar dagen waren ze er:
     
    De Asics Gel Trabuco
     
    Mooi zijn ze hè?
     
    En vandaag zou ik ze eigenlijk uit gaan proberen in Den Ham bij de Zandstuve Bosloop maar helaas, Nina had andere plannen.
     
    Lees meer...   (11 reacties)
     
    ... en niet alleen om het feit dat ons gezin weer compleet is (wel de belangrijkste reden voor een feestje natuurlijk) maar ook omdat mijn weblog vorige week 2 jaar bestond.
    Dom, helemaal vergeten....en ik had me nog zo verheugd op een heus weblogfeestje!
     
     
    De laatste tijd kom ik steeds vaker discussies tegen over de zin en onzin van het bijhouden van een weblog. Degene die zelf geen blog heeft vindt het exhibitionisme, zelfverheerlijking en ongezond egoïsme en de bloggers vinden dat de niet bloggers niet zo moeten zeuren en het vooral niet moeten lezen als ze het nix vinden.
     
    Ik blog voor mijn eigen plezier. Het is voor mij een dagboek waarin ik mijn loopbelevenissen vastleg en af en toe komen er ook wat andere zaken om de hoek kijken.
    De reacties motiveren me en ik weet ook dat er stille meelezers zijn die af en toe via een omweg laten weten dat ze op de hoogte zijn van mijn vorderingen dan wel plannen.
     
    Voor de trouwe bezoekers/meelezers/reagluurders zet ik dan ook de koffie en taart klaar. Zonder jullie kan mijn blog niet bestaan want zonder reacties cq bezoekers is er geen ruk aan!!
     
    Eet smakelijk!
     
     
     
     
     
    Lees meer...   (16 reacties)
    Waarschuwing:  En na de tijd niet gaan mopperen als je het toch te hefting vond!
     
    Ik meende op zondagavond tijdens het invallen van de duisternis nog een wandeling te moeten maken. Niet alleen om de toch ietwat stramme benen te strekken maar vooral om nog eens te overdenken hoe ik de marathon heb beleefd. Even rust in mijn hoofd, even weer de avondlucht opsnuiven. Even helemaal alleen.
     
    Die enkele lantaarnpaal op het Molenpad brandde al en ik liep in gedachten verzonken het kerkhof voorbij toen ik geritsel hoorde in de bosjes. Ik schrok maar besefte me ineens dat er in dat gebied heel veel reeën zitten en dacht er verder niet bij na.
     
    Een eindje verderop begon ik te twijfelen en bedacht me dat het helemaal niet zo verstandig was om mijn weg te vervolgen want het begon al echt donker te worden en in mijn zwarte jas en donkere broek was ik een potentieel verkeersslachtoffer. Net toen ik me om wilde draaien om weer huiswaarts te keren zag ik over mijn linkerschouder iets naderen en voor ik het in de gaten had werd er een dik touw om mijn hals gelegd en strakgetrokken en werd ik door 2 sterke handen vastgegrepen...........
     
    Ooit in een ver verleden heb ik weerbaarheidstraining gehad en met een paar ferme trappen en rake klappen wist ik mijn belager van mijn af te slaan en te schoppen en heb ik het op een lopen gezet. Na de marathon kon ik er toch ook best nog wel een flinke sprint uithalen, viel me niets tegen.
     
    Dit verhaal vertelde ik de afgelopen dagen aan degene die me vroeg hoe ik toch aan die rare verwondingen kwam:
     
     
    En geef toe: dat klinkt toch veel stoerder dan "ik ben zo dom geweest om mijn Buff met klep eerst om mijn hals te doen tijdens de marathon, dit zijn gewoon heel simpel schuurplekken"?
     
    Veel last heb ik niet gehad van de marathon. Mijn knie was wat overbelast maar dat is ook weer helemaal goedgekomen. Wat nog wel de nodige zorg nodig heeft is mijn rug maar de 'kraker' is met vakantie dus kan daar volgende week pas wat aan gedaan worden.
    Na wat gewroet in het archief kwam ik er achter dat het rechtgezette SI-gewricht maar een beperkte houdbaarheidsdatum heeft, om precies te zijn een jaar. Ieder jaar in mei moet de boel weer even onder handen genomen worden en dan gaat het ook een hele tijd weer goed.
     
    Ik heb besloten om de komende week niet teveel te gaan doen wat lopen betreft. Zaterdag over een week vertrekken we ook alweer naar La Roche en ik wil nu graag even wat rust pakken. Bovendien snak ik naar nachtrust want ik slaap de laatste dagen ontzettend slecht.
     
    Als toetje nog een finishfoto van afgelopen zondag:
     
     
     
    Oh ja, bijna vergeten: Tiny heeft me een stokje aangereikt, daar zal mijn volgende logje over gaan. Nog eventjes geduld.
     
     
     
     
    Lees meer...   (20 reacties)
    Jullie zullen wel denken: "wat heeft Playmobil nu weer met hardlopen te maken?".  En ik kan je vertellen: helemaal niets, maar het is wel weer een leuk onderwerp om een logje over te schrijven.
     
    Oudste moest gisteravond weer opgenomen worden in het ziekenhuis en eenmaal aan het infuus knapte ze zienderogen weer op. En wel zo dat ze vanochtend weer stond te springen en dollen in de speelkamer. Eerst wilde ze knutselen, toen moest er gekleurd worden en ineens ontdekte ze het ziekenhuis van Playmobil. Groot ding, niet makkelijk te tillen, heb ik ontdekt. Want ik liet het natuurlijk weer uit mijn handen vallen en het zat wel zo onstabiel in elkaar dat het in honderd-en-nog-wat-stukken uiteen viel en de grond lag bezaaid met onderdelen.
     
    Gelukkig was op dat moment Joep, de cliniclown, ook aanwezig en ik heb haar de schuld gegeven. Dit nam ze me niet in dank af maar ze verzekerde me dat 'mijn boontje nog wel om zijn loontje' kwam.
    Anyway, dat ziekenhuis moest weer in elkaar gezet worden en ik zou dat dus moeten doen. Er werd wel bij verteld dat een vader er een paar maanden geleden 3 uur over had gedaan en men wenste mij héél veel succes.
    Mopperend ging ik samen met de pedagogisch mederwerkster, met onderdelen en bouwtekening aan de slag en hé, wij met ons bouwkundig inzicht klaarden dat klusje in een half uur. Dit geheel tot ongenoegen van oudste want die mocht, nadat het ziekenhuis in elkaar gezet was, naar huis maar ze vermaakte zich nog prima.
     
    Bij het ontslag werd me dringend toch vriendelijk verzocht om de volgende keer uit te wijken naar Hoogeveen i.p.v. Meppel maar daar had oudste natuurlijk weer een passende oplossing voor: "volgende keer neem ik mijn vader wel mee, die is niet zo onhandig!".
     
    Ik heb afgelopen nacht prinsheerlijk geslapen in het ziekenhuis. Dit i.t.t. tot gisternacht toen ik nogal last had van de 35 km. Het lichaam was moe maar de geest was klaarwakker.
    Zojuist heb ik het laatste restje stramheid weggelopen tijdens een 5 km-herstelrondje. Gisteren was de knie nogal pijnlijk maar vandaag plaagt het me niet. De sportfysio drukte me gisteren wel op het hard om de komende weken geen al te gekke dingen meer te doen want ook met deze blessure heb ik enorm veel geluk gehad.
     
     
    Lees meer...   (10 reacties)
    Dacht ut niet!
     
     
    Maurice wil stoppen met bloggen en dat laten we toch zeker niet toe? Ga naar www.mauricemoetdoorgaan.hyves.nl en teken de petitie! Zou het ons lukken hem in de lucht te houden?
     
    Mocht dit niet afdoende zijn hebben we nog een volgende mogelijkheid:
     
     
    Lees meer...   (9 reacties)
    Niet te geloven dit! Mijn echtgenoot is al 2 weken ziek thuis (en dat is helemaal niets voor hem, hij is dus ECHT ziek!), mijn ene collega laat ook al 2 weken verstek gaan want hij is geopereerd aan een nekhernia en nu is onze automatiseerder ook nog eens door de griep geveld.
     
    Ik sta er op het werk dus min of meer alleen voor en ben genoodzaakt (veel) extra uren te maken. Veel werkzaamheden kan ik thuis doen, maar voor het opstarten en controleren van ons computersysteem moet ik toch echt iedere ochtend naar het werk. En dan weet je het wel: nog even dit doen, dat kan er ook nog wel bij, telefoontje hier, briefje daar.........en voor je het weet ben je weer een paar uur verder.
    Zo schiet het huishouden er gigantisch bij in, krijgen de kinderen te weinig aandacht en loop ik de hele dag als een kip zonder kop rond, niet wetende wat ik het eerst aan moet pakken. En wat zou het dan fijn zijn als ik even een uurtje voor mezelf zou hebben en de deur uit kon stappen om mijn hoofd leeg te lopen.
    Helaas dat zit er de komende dagen niet in. Morgen gewoon weer aan het werk (en de vrijdag is normaal gesproken voor boodschappen, bibliotheek, etc) en zaterdag zijn we de hele dag druk met de generale repetitie van de gymuitvoering die 's avonds plaats zal vinden.
     
    Ik ga nu maar even ontspannen onder de zonnehemel. Over een uurtje schuif ik dat ding aan de kant en hoop in een diepe droomloze slaap te vallen zodat ik er morgen weer fris tegenaan kan.
    Lees meer...   (8 reacties)
    Zomaar.....omdat ik het zo mooi vind.....
     
    Lees meer...   (1 reactie)
    Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl